На імгненні душа замірае,
Разліваецца ў сэрцы цяпло,
Па знаёмых сцяжынках ступаю,
Дзе дзяцінства калісьці прайшло.

У далонях яно нас люляла,
Заклікала ў нябачаны рай,
Мар салодкіх віхуру ўздымала –
І пачуцці лілі цераз край!

Сэрцу мілая, родная хата,
Сад і луг аксамітны такі!
Падарункі, прысмакі на свята
І пакуль што жывыя бацькі...

Збажына пазалотай вітае,
У паклоне хіне каласы,
Хор птушыны здалёк сустракае,
Галасамі дзівоснай красы.

І цяпер дарагая зямліца
Ў невыказных пачуццях жыве,
Дазваляе знутры асвяціцца,
Толькі зноў завітай да яе.

Кожны крок, подых ветру смакую –
Усё цешыць, куды ні зірні...
Не шукайце старонку святую –
Там яна, дзе твае карані.

Мароз Галіна, г. Лагойск