Памяці дарагога дзядулі П.І.Бітэля

Жыцця дарога праз завалы,
Праз церні і праз руднікі
У мудрым сэрцы захавала
І эстафетай праз вякі
Сваю жыццёвую навуку,
Што так ашчадна зберагаў,
Нашчадку ў спадчыну, унуку
З любоўю шчодра перадаў:
З павагай стаўся да чужога,
Цікаўся, думай, вывучай.
Куды б ні прывяла дарога,
Не забывай пра родны край.
__________________________

Скарб спадчыны мне сэрца грэе,
Я ведаю святы закон жыцця,
Які ніколі не старэе:
«Сваё любі да самазабыцця»*.

* П.І.Бітэль. Верш «Унуку»

Бярэзіна Тамара, г.Маладзечна