Прагне шаблі прадзедавай пояс,
А далоні – дзедава нагана,
І язык катае слова «зброя».
Рана ад яе адвыклі! Рана!

Шлях для нас распісаны да скону
Катамі, што вешалі герояў.
Толькі летапісцы і законы
Замаўчаць, калі прамовіць зброя.

Зброя – то не кулі, што ў вінтоўцы,
І не водбліск на лязе яскравы.
Без людзей усё не мае моцы.
Зброя – гэта мы. І нашы справы.

Гэта рукі, счэпленыя ў кола,
Слова, што на цуд надзею будзіць,
Вочы, не апушчаныя долу…
Падымайце ж зброю вашу, людзі!

Шэін Максім, г. п. Радашковічы, Маладзечанскі раён