А птушкі штогод у вырай лятаюць –
Тонкія крылы рвуць.
А іх там не любяць, іх там не чакаюць,
І там яны – не пяюць.
І ежу, што выпадкова находзяць,
Без асалоды клююць,
Сямей не заводзяць, дзяцей не выводзяць
І нават гнёздаў не ўюць.
Яны існуюць там – часткова, часова,
Ім толькі бы сілы займець,
Пачуць, як важак сваё скажа слова –
Зноў на Радзіму ляцець.
Зноў крылы рве жураўліная зграя,
Шукае азёры свае,
Мясціны свае яшчэ ў небе пазнае,
І тут свае гнёзды саўе.

Лілія Мялешка (г. Клецк)