Як мне сорамна сёння бывае падчас,
Што забылі мы родную мову,
Што ў модзе сягоння трасянка ў нас,
І што ёсць чужародныя словы.

Як мне прыкра і горка бывае парой,
Што закрылі яе, бы ў каморы,
І ўжо ўнукі не ведаюць мовы сваёй...

Зарубка першая
Выплываюць на дасвецці туманы,
Мякка-шэры вэлюм рассцілаюць.
Ціха дрэмлюць у туманах курганы –
Зберагаюць для народа памяць.

Зарубка другая
А мой народ – не пустадомак,
Не ветрам знесенае смецце:
За нас усцешыцца патомак...

Што вылучае нашу мову з іншых моў,
Што са славянскімі яе яднае?
Сярод суквецця мілагучных слоў...

Речица. Ноябрь. Огонь. Солдаты.
В нашем доме квартирует Батов.
Долгожданный миг освобожденья
Радости прекрасные мгновенья.

Первый танк по улицам промчался
И навек на постамент поднялся.
Над Днепром могилы братской стелла...

Пастаўлю свечку на акне, няхай гарыць.
Прыходзяць душы да мяне пагаварыць.
Ад свечкі свечку запалю, хай згіне цень.
Прыходзьце ўсе, каго люблю, у гэты дзень.
Дзень успамінаў і святла для ўсіх жывых...

Алесю Ануфрыевічу Савіцкаму – партызану, пісьменніку,
грамадзяніну сваёй Радзімы прысвячэнне

Алесь адважны з Полацку
Убіў у твар вайны свой клін:
Быў партызанам, «голасам»
І шпарка крочыў на Берлін.

Душой хлапец імкнуўся змалку
Да светлых думак аб жыцці,
Пакаштаваўшы гора шклянку...

Уходят ветераны безвозвратно,
Мы провожаем их в последний путь.
А было ведь беседовать приятно,
Чтоб той войны от них услышать суть.
С какою болью их глаза горели...

Живём на радужной планете –
Она дана нам на века.
Да вот чернобыльские сети
Опутали страшней греха.

Реактор всем принёс разлуку:
Кому на год, кому навек.
Сердца вобрали эту муку...

Пачуцці льюцца цераз край,
Калі ўбачыш зоркім вокам
Той родны, мілы сэрцу край
І ўсё, што любіш скрозь навокал.
Старонка любая мая...

Вайны знявечанае рэха
Наскрозь пранізвае гады.
Стралялі ў дзетак для пацехі,
Знішчалі вёскі, гарады.

Старых, жанчын і немаўлятак...