Привет родным, коллегам и друзьям!
По проводам, натянутым, как нити,
Вам шлю слова – молчать сейчас нельзя,
Вам шлю любовь, и вы её примите.

Спасибо вам и сердцем и душой
За день, что так по-праздничному светел,....

Мае сябры!
Са святам вас, мае сябры!
Хай згіне ўсё,
што вас турбуе, да пары.
Няхай гараць
вачэй агеньчыкі ўнутры
бясконца.
Давайце жыць,
садзіць сады, кахаць жанчын...

Плылі камбайны-параходы
Па хвалях спелай збажыны.
І нарадзіў натоўп народу
Прагрэс радзімай стараны.
Круціла кола-матавіла,
Хіліла долу каласы...

Вось тут бягуць мае гады:
Нікуды мне ад іх не дзецца…
Я не мяняю гарады
У пошуках другога месца.

Я не блукаю па зямлі,
Не цешу мараў у хвалях мора…

Да таго дня
была цяжкай дарога:
Перагароджана гора сцяной,
Дваццаць мільенаў…
За Перамогу
Вось заплацілі якой мы цаной!

Голадам змораны,
куляй забіты...

Играют мальчики в войну.
И дяди из военкомата
Поставят их под автоматы
Громить ночную тишину...

Пажарам разліваецца зара,
Ірве тумана саван нетрывалы
Над поймаю, дзе Лысая Гара
Ля рэчкі Басі ўся ў садах стаяла.

Акроплівае слёзамі расы
Мурог лугоў пад велічным спакоем.

i]Дачушцы Насці[/i]

Дачушка ў Брэсце камень падняла —
Не сувенір, не памяць пра паездку:
Жыла ў ім кропля даўняга цяпла,
У тым камені — дён мінулых сведку.

Пашчэрблены, апалены агнём,
Пралежаў у зямлі больш за паўвека...

Над распухлай зямлёю вясновай,
Над шырокай паводкай ракі
Падымаюцца з песняю новай
У блакітную сінь жаўрукі.

За дубровай, прапахлай смалою,
Абудзіўшы палеткі ад сну...

Ніколі я не бачыла вайны…
Яна ж кашмарам па начах мне сніцца.
Маўчаць магілаў брацкіх курганы,
А побач з імі жыта каласіцца…

Ніколі я не бачыла вайны,
Ды крываточыць сэрца, нібы рана...