Жыццё памячаем мы днямі вайны.
Падзеі мінулага памяць не студзяць.
У сне загрукочуць сярод цішыні
Узрывы, што зноў ветэрана разбудзяць.

Не згадкі дзяцінства, не казак дабро,
Не шолах снапоў у старой малатарні –

Згарае, як лямпачка, сонца –
Жыццё тонкай ніткаю рвецца.
У свеце вялікім бясконца
Спыняюцца тысячы сэрцаў...

Дзецям блакаднага Ленінграда
прысвячаецца

Ночка зорная сягоння,
Месяц быццам бы крадком
З-за паўночнай хмаркі цёмнай
Зазірне ў мой ціхі дом.
Што ўбачыць месяц-дружа,
Праспявае ўсім пасля...

Ты стомлены, зломлены целам, душою
I сэрца твоё не знаxодзiць спакою,
Хутчэй адпрауляйся у бацькоускую хату,
Яна, як нiхто, на лячэнне багата.

Радзiмае месца, няма тут сакрэту,
Яно цеплынёй i любоую сагрэта...

У голасе труб,
калыханні сцягоў
Май надышоў,
і ў душы зазвінела
Песня,
прапетая сэрцам бацькоў...

Маці, дзеці якіх загінулі ў час Вялікай Айчыннай вайны,
прысвячаецца

Дзяцей выцягвалі з вагона:
Фрыц кулямётным сек агнём.
Той жах мне не забыць да скону,
Лілася кроў там ручаём.

Рыдалі маці несуцешна
На той самотнае вярсце...

Усё далей ад нас гады вайны
І раны ўжо амаль усе залечаны.
А ветэраны – у памяці яны!
Ды лёсы іх вайной былі скалечаны.

Жыло іх сотні тысяч на сяле
І ў гарадах...

Горды сцяг над краінай узняты,
Пад святочную маршавасць нот,
Незалежнасці светлае свята,
Адзначае свабодны народ.

Ліпень з воблака сонцам прагляне...

Каханне пазнаецца ў цярпенні,
Душою вымяраецца любоў.
Радзіму, як і маці, не заменіш,
Яна адна – аснова ўсіх асноў.

Салодкая жамчужына Еўропы,
Не наша “Раша” – наша Беларусь!..

Беларус, шукай ратунку.
Наступаюць зноў паны.
І ўжо новага гатунку –
Не шкадуюць нас яны.
Што і ты не лыкам шыты –
Пакажы сябе, зямляк!
Каб не быў ты панам біты,
Як запылены цюфяк.
За зямлю трымайся крэпка –
Гэта спадчына твая.
Будзе бульба, будзе рэпка,
Будзе й скварачка свая.
А ўпусціш – будзеш біты,
Пойдзеш, брат, у батракі.
Скажа пан: “Вось мы і квіты.
Час такі і лёс такі!”

Альдонія Наўчанкова (г. Клецк)