Сыны і дочкі Белай Русі!
Каб ганарыцца нашым краем,
Знаць мову родную мы мусім
Так, як чужыя мовы знаем.

Наш гонар – Колас і Купала,
Наркевіч-Ёдка, Радзівілы…
Я вам скажу: не ўсё прапала,
Зямля дзядоў шчэ мае сілу.

Паэт – і сейбіт, і араты,
Што сеяць будзем – тое ўзыдзе.
Са словам добрым, з роднай хаты
Няхай у снах матуля прыйдзе.

І столькі слоў прыгожых, родных
Вам прынясе яе вяртанне,
Што ваш унук у джынсах модных
Па-руску думаць перастане.

Альдонія Наўчанкова (Клецкі раён)

Прыслухайцеся: дрэвы загамоняць,
І поле каласкамі зашуміць,
І росны луг званочкамі зазвоніць…
Дык як мне кут мой родны не любіць?

І рэчка, чую, дзінькае, жывая,
Яна – мая, дарыў яе мне дзед.
І я цяпер, аджыўшая, старая,
Вам пакідаю гэты белы свет.

І лес, і поле, рэчку і магілы,
І нават вёску родную сваю.
Усё, што у жыцці давала сілы,
Пры памяці унукам аддаю.

Вы ж беражыце гэтае багацце,
Бо даражей за золата яно.
А нашы фатаграфіі у хаце
Раскажуць больш, чым нейкае кіно.

Любоў у сэрцах – ключ ад таго раю.
І вы там пажывіце да пары…
Там плачуць (я падслухала і знаю!)
Па ўсіх старых замшэлыя бары.

Альдонія Наўчанкова (Клецкі раён)

А птушкі штогод у вырай лятаюць –
Тонкія крылы рвуць.
А іх там не любяць, іх там не чакаюць,
І там яны – не пяюць.
І ежу, што выпадкова находзяць,
Без асалоды клююць,
Сямей не заводзяць, дзяцей не выводзяць
І нават гнёздаў не ўюць.
Яны існуюць там – часткова, часова,
Ім толькі бы сілы займець,
Пачуць, як важак сваё скажа слова –
Зноў на Радзіму ляцець.
Зноў крылы рве жураўліная зграя,
Шукае азёры свае,
Мясціны свае яшчэ ў небе пазнае,
І тут свае гнёзды саўе.

Лілія Мялешка (г. Клецк)

Гэты ціхі куточак - зямля запаветная
Спее песняй у сэрцы яе прыгажосць.
Край бацькоў і дзядоў, Беларусь мая светлая,
Шчыра ўдзячна я лёсу, што ты ў мяне ёсць.
Каранямі зямля пераплецена родная.
Не знікаюць тут продкаў сляды, галасы.
Адчуваецца сувязь між намі зваротная.
Сувязныя – азёры, палі і лясы.

Галіна Нупрэйчык (г. Клецк)

На хутары хата стаяла.
Там любай матулі сляды.
І сэрца імкнецца туды.
На хутары хата стаяла.
Усё зруйнавалі гады.
Куточак той вабіць заўжды.
На хутары хата стаяла.
Там любай матулі сляды.

Галіна Нупрэйчык (г. Клецк)

Часто спрашивают нас:
Что такое, брат, спецназ?
Это сила, твёрдость шага,
Ум, характер, риск, отвага.
С честью выполнить приказ
Это, брат, и есть спецназ.

Анатолий Орлов (г. Марьина Горка)

Крылатая отважная пехота!
Тобой мальчишки грезят с юных лет:
Шагнуть с небес из рампы самолёта
И цвета синевы носить берет.
Ты рождена, как ястреб, для полёта,
В любой момент готова для броска.
Крылатая гвардейская пехота –
Воздушные десантские войска.

Анатолий Орлов (г. Марьина Горка)

Я выпадаю из будней серых.
Налётом грязным с небес самшитовых.
Клочьями, хлопьями жжёной серы –
Воспоминания!
Сшить, бы их.

Вновь ностальгия по СССР.
Не по Кремлёвским пайкам иудиным,
Не по клозетам хрущёвских пещер,
а – по полёту души,
по людям! И

Мне не заменят цветные наклейки,
Все Кока-Колы, Макдональдсы – разом,
Простенькой радости за три копейки:
в киоске напротив -
с сиропом и газом!

Снова Седьмое, и я болею.
Прессом придавленный желтой прессы,
Где всё – ниже пояса. Птицы и звери
Здесь лают и каркают
без интереса,

А только за то, что сполна проплачено,
И не рублём, а заморским долларом.
Вернуться б назад, только без коммунячины,
Без вертухаев и хлама
совкового!

Максим Жаровин (г. Cолигорск)

Не перасохнуць звонкія крыніцы,
Зліюцца ў агульнай плыні рэк.
Паэзіі ніколі не стаміцца,
Пакуль багаты духам чалавек.

Гучы ты, беларусаў слова!
Гучы па буднях і у свята!
Жыцця адвечная аснова,
З глыбінь крынічных будзь узята.

Я слову кланяюся нізка,
Яно уток майго жыцця.
Мы з ім зліліся ад калыскі,
Мы поруч з ім да небыцця.

Роза Шэрая (Вілейскі раён)

Вось тут бягуць мае гады:
Нікуды мне ад іх не дзецца…
Я не мяняю гарады
У пошуках другога месца.

Я не блукаю па зямлі,
Не цешу мараў у хвалях мора…
Люблю бязмежныя палі,
Нябёс блакітныя прасторы.

Чароўных думак салаўя
Не зведаць, седзячы ў хаце…
Адчуць мелодыю жыцця –
І ёсць найлепшае багацце.

Святлана Рыжкова (Пухавіцкі раён)