Хутка бой. І таму на ранку,
Па траве, што ў халоднай расе,
Мы паўзём да варожых танкаў,
Што стаяць у лясной паласе.

Кожны лічыць сябе героем,
Бо вярнуцца жывым – наўрад…

Беларускія сады і рэчкі,
Ціхі гай і возера лясное
Колькі шчырых думак чалавечых
Назаўжды прывабілі сабою!

У захапленні гэтай прыгажосцю
Колькі песень спета і санетаў,
Колькі вершаў аб спатканні просяць
У бяроз, алешынаў і вербаў!

Лёгкім крокам на світанні раннім
Я пайду сцяжынкаю паволі
І прызначу сонейку спатканне
Там, дзе Свіслач заблукала ў полі.

Святлана Рыжкова (Пухавіцскі район, п. Дружны)

Проходят годы, отдаляя дату,
Почётнее которой нет в веках.
Поклонимся советскому солдату,
Который мир принёс в своих руках!
Лишенья, голод, смерть друзей и близких,
Отчаянье, бросок в смертельный бой…
Людская память в скромных обелисках
Увековечила великий подвиг твой.

Анатолий Шкода (г. Заславль)

Город шумных бульваров и пышных садов,
И высотных домов, и предместий красивых.
Ты свидетель бессмертный далеких годов –
Самых первых годов нашей славной России.

Я иду в тишине вдоль седого Днепра,
А в зеркальной волне – небеса голубые.
Я прощаюсь с тобой, уезжать мне пора.
До свиданья! Ты в сердце моем будешь, Киев!


Ангелина Добровольская (Пуховичский район).

Беларусь — гэта клёкат буслоў
Над Палессем маім ясназорным.
Гэта песня, якую без слоў
Грае вецер у хвалях азёрных.

Гэта рэвы магутных зуброў,
Шэпат Нёмана, гоман Дняпровы,
Шырыня беразінскіх лугоў,
Сожскай хвалі няхітрая мова.

Гэта Мінска шырокі размах,
Святасць помнікаў крэпасці Брэста.
Гэта Полацка нафтавы гмах,
Буравыя мазырскіх узлескаў.

Гэта проста суседзі мае —
Людзі гордай здзіўляючай працы,
Што ўзнімуць рукамі твае
Быццам з казкі чароўнай палацы.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)

Вясёлы i сонечны май
Заходзiць у нашыя хаты.
I там, дзе грымелi гарматы,
Шапоча бярозавы гай.

Над рэчкай клубiцца туман,
Аб нечым шумяць лазнякi.
На хвалях магутнай ракi
Легенды плывуць партызан.

Падзеi ваенных часiн
У сэрцах жывуць ветэранаў,
Нязгойнай крываваю ранай
Тых жорсткiх баёў напамiн.

А сведкi — глухiя бары
Маўклiва стаяць вартавымi,
Мiж мёртвымi i жывымi
Яшчэ з той ваеннай пары.

Святочны i сонечны май
Плыве над маёю Радзiмай,
I той Перамогi адзiнай
Салютам расквечаны край.

Галіна Нічыпаровіч (г. Узда)

Разважнай, стомленай хадою
Ішоў няспешна чалавек,
Бо за плячамі – доўгі век
І дум нямерана з тугою.

Спярша кіёчкам мераў сцежку,
Затым рабіў нясмела крок,
Нібы адцягваў ён знарок
Сустрэчу з сябрам на узмежку.

Спачыць спыніўся на хвіліну.
Даносіў вецер шум лістоты
У шуме радасці й самоты
Было, бадай, напалавіну.

Успамінае ліхалецце
Тае страшэннае вайны:
Ад вёскі толькі каміны
Ды дрэў абпаленае вецце.

Каля дубочка маладога
Прымаў рубеж тады салдат.
Ён кроку не зрабіў назад,
Каб знятая была аблога.

Прайшлі гады. Рубцом крывавым
У сэрцы памяць шчэ жыве
Ды звонам медалёў плыве
Нам перамога ў сорак пятым.

Галіна Нічыпаровіч (г. Узда)

Горды сцяг над краінай узняты,
Пад святочную маршавасць нот,
Незалежнасці светлае свята,
Адзначае свабодны народ.

Ліпень з воблака сонцам прагляне,
Зазвіняць на грудзях медалі,
Сёння памянем мы з вамі славяне,
Тых людзей, што з вайны не прыйшлі.

Парадзелі рады ветэранаў –
Пасівелых, душой – маладых,
Афіцэраў, байцоў, партызанаў…
Колькі іх засталося жывых?

Песні, кветкі, усмешкі на тварах,
Чуцен звонкі і радасны смех,
А было неба ў жудасных хмарах,
Ды кружыў шэрай копаці снег.

І цямнелі ад гора бярозы,
І чарнелі на танках крыжы,
І ліліся ракой кроў ды слёзы,
А пакуты не мелі мяжы…

Песні, кветкі, усмешкі і сонца,
Чуцен звонкі і радасны смех,
Хай так будзе, так будзе бясконца,
Хай зімой белы падае снег.

Хай гуляюць на вуліцах дзеці,
І не знаюць ніколі вайны,
Хай заўжды будзе мір на планеце,
На вякі, ад вясны, да вясны.

Барыс Макарэвіч (г. Крупкі)

В едином порыве на бруствер окопа
Вскочив, вы в атаку под пулями шли.
Должна победителей помнить Европа:
Её навсегда от фашизма спасли!

Всё меньше становится с каждым мгновеньем
Солдат, что умели в боях побеждать.
Пришли им на смену внучат поколенья…
Дай Бог им оружья в руках не держать!

Евгений Карпуть (г. Столбцы)

« Люди! будьте бдительны »...
Ю. Фучик

Как много!
Слишком много
обелисков…
Неугасимо яркое страданье
Навек легло печатью на челе.
Той ночью Он опять явился мне
С немым укором и проклятьем Сфинкса.
-Явился
бестелесный и чужой,
Безгласный, и с незрячими глазами
Он снова что-то силился сказать мне,
Но стала ночь самою немотой.
-Постой!
Густой туман приглушит
Набат Освенцима, Хатыни, Хиросимы
И, сделав боль стократ невыносимей,
Зовёт неупокоенные души…
- Ты слушай,
принимающий, как данность
Уют, любовь, весну, рожденье сына,
Ты – безмятежно, проходящий мимо!
- А знаешь ли ты, сколько Вам осталось?
- Малость!
Вот! - Новый фюрер примеряет китель,
И снова Министерство Пропаганды
Плодит идеи, раздавая гранты,
А на рассвете
вновь распят
Спаситель…
- Не спите!

Максим Жаровин (Солигорск)