Малымі мы ў Гагарына гулялі.
У космас паляцець хацелі ўсе.
Але дзяцінства праімчала хваляй,
І знікла босым следам у расе.

Смяяўся лёс і надалей над намі.
Мы шлях да мары мецілі знайсці.
Юнацтва праляцела, як цунамі,
І наламала многага ў жыцці.

Імчыцца час. Не хочацца здавацца,
І ў новы дзень, нібыта на вайну,
Упарта кожны з нас ідзе на працу,
Пад капялюш схаваўшы сівізну.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)