Богаў вучань
Богаў вучань

Я верыла: наўкол разумны мір,
З ім чалавек, як частка асалоды –
Хто ж хоча злегчы прэлаю калодай?
Жывых ідэй-фантазій ён – кумір!

Але мой вопыт праснаком падсох,
Рассыпаліся мары, як барвенні…
Расчараванні, слёзы, крык сумлення…
Надзела сэрца ўдовін фартушок…

Сумую моўчкi з кожнаю душой,
Што загубіла іскарку свабоды –
Зямля прымае ўсіх калецтваў роды,
Між Святлом-Цемрай лежачы мяжой.

Чаму ж так цяжка заслужыць любоў?!
У вочы Сонца-міласці зноў глянуць?
Праменьчыкам пяшчоты не завянуць:
Час не запляміць думкай жорсткіх слоў!

І першай я смяюся з тых грахоў,
Што працу Злосці лічаць неўміручай,
Бо чалавек расце, як Богаў вучань,
Давер шануе, як жывую кроў!

Тамара Каляда
автор - Мара  ::   просмотров -   ::   комметариев - 0
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.

Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?


Показать все опросы

Наши друзья
Счетчики