Фанабэрыстасць мяцеліцай гайсала
І сумёты злых пачуццяў насявала,
А вясной любоўю сонейка іх грэла,
І зямелька зноў, як кветнік, зіхацела.

Чалавечкі, як бязвольныя анёлкі,
У пачуццях, нібы вожык у іголках,
Бо з ядой, паветрам тое спажываюць,
Што ў іскрысты снег знявага падкідае.

Мне б любоўю асвяціць зямлі куточкі,
Бо ў пяшчоце людзі – сёстры і браточкі.
Разам мы адужым лёсаў нашых мэту:
Чалавечнасцю асвецім дом-планету!

Каляда Тамара
(г. Узда)