Ноч на дзень памножу – будзе раніца,
Ліпеньскае сонейка прачнецца.
Сонца, ты дазволь спытаць-параіцца:
Як знайсці мне страчанае сэрца?

Уздымуся па вясёлцы крокамі
(Неба вабіць каляровай стужкай):
Можа там, высока, над аблокамі,
Сэрца паляцела ў вырай птушкай?

Пэўна, я хварэю шчасцем леташнім,
Дзе любіў, губляў, шукаў і марыў.
Вецер дапаможа мне, бо гэта ж з ім
Разганялі мы пытанняў хмары.

Шчасця паласа зусім танюткая,
Таўшчынёй нагадвае сурвэтку.
Вецер, адкажы, чаму так хутка я
Страціў у мінулым сэрца-кветку?

Ноч на дзень памножу – будзе раніца.
Сэрца-апельсін дзялю на долькі.
Падзялю – і вечар атрымаецца,
Гэта матэматыка, і толькі.

04.07.2016

Махнач Сяргей, г.п.Калодзiшчы