Якія прыгожыя твары звонку,
Якія нізкія думкі ўнутры.

У вірах няшчасныя людзі знікаюць.
Ні спевы, ні ціша ад бед не ратуюць.
Не бачаць, не цэняць багаццяў, што маюць.
Забыліся ў справах на Праўду святую.

Душа мая плача, крычыць у адчаі…
Ды марныя словы: глухія не чуюць.
Што Вечнасць, Прырода, памкненні да раю?
…Яны пры жыцці сабе труны майструюць.

А я назіраю, як людзі знікаюць,
Як Хтось рэчаіснасць стварае такою.
І толькі адзінкі ў Жыцці заўважаюць
Маленькую Праўду за ўсёй мітуснёю,

І толькі адзінкі ўзіраюцца ў Вечнасць,
Звяртаючы ўвагу на з’явы Сусвету…
Ды толькі адолеем стан небяспечны,
Адчуўшы сваю безыменную мэту!

Крыцук Мікіта (г. Жодзіна)