Мінулае крочыць за мною –
Няспынна распальвае мрою,
Знішчае няўпэўненасць-зброю,
Няўмольна вярэдзіць душу.
У прыпавесць словы кладуцца,
Што трэба нарэшце ўсміхнуцца,
У шчасце сваё апрануцца,
Гасцінцам закрэсліць шашу.
Нанова заззяюць усходы,
Па закліках зменлівай моды
Пачуюцца гімны і оды,
І сонца прачнецца прамень.
Вось толькі паэткі не стане:
Балючае з ёю расстанне,
Смяротнае – наша яднанне,
А выбар – мінулага цень…

Мацюк (Ганушкіна) Бажэна (г. Вілейка)