Не віруе жыццё –
Унукі дзесьці ў сталіцы, у тлуме.
Нібы вулей пусты,
Самавіта-суцішная хата.
Цяжка ўсё ж прывыкаць –
Аднаму жыць цяжэй, чым у шуме.
І маўчыць цішыня –
Аж да звону ў вушах – вінавата.

Зноў застаўся адзін
І, напэўна, да самага лета.
Быццам бы вартаўнік,
З кута ў кут па пакоі пакрочу…
Вось такое жыццё –
Як шпурнутая ў неба манета.
Пашанцуе, ці не?
Спадзяюся, усё ж – не сурочу!

Краскоўскі Дзмітрый (п. Івянец, Валожынскі раён)