АДЗІН
Не віруе жыццё –
Унукі дзесьці ў сталіцы, у тлуме.
Нібы вулей пусты,
Самавіта-суцішная хата.
Цяжка ўсё ж прывыкаць –
Аднаму жыць цяжэй, чым у шуме.
І маўчыць цішыня –
Аж да звону ў вушах – вінавата.

Зноў застаўся адзін
І, напэўна, да самага лета.
Быццам бы вартаўнік,
З кута ў кут па пакоі пакрочу…
Вось такое жыццё –
Як шпурнутая ў неба манета.
Пашанцуе, ці не?
Спадзяюся, усё ж – не сурочу!

Краскоўскі Дзмітрый (п. Івянец, Валожынскі раён)скачать dle 11.3
автор - karirina.3  ::   просмотров -   ::   комметариев - 0
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.

Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?


Показать все опросы

Наши друзья
Счетчики