Я адна іду не па справах,
Ноччу горад нібы вітае,
Не мінаю шкляных парталаў
У сусвет алкагольных бараў,
Так шматлікіх на гэтым праспекце.
Дзе размова, дзе жарты, а там пацалунак,
На плакаце – зноў усмешка,
Там дзяўчына, да якой заглянула,
Напаўголая пытае Брайля шрыфтам,
Якою бялізнаю прыкрываю я сэрца.
Яны зноў засталіся звонку,
Спіс прадуктаў займае ўсё месца.
Можа, іх у галаве больш не будзе,
Азіраюцца людзі,
Так шматлікія на гэтым праспекце.
Неадназначнасць маіх намераў
Пры ўваходзе сутыкнецца з дзвярыма.
Пільная варта бараў не пусціць непаўнагадовых,
Толькі недаглядзіць і зусім выпадкова
Пакіне адчыненымі дзверы.
Як для дзікага звера прынада,
Усе вядзе шэрая змейка
У незнаёмую, на апошнім паверсе кватэру.
Я не тая, з плаката, напэўна,
Але ж гэта ніяк не праверыць.
Пакуль не было на мяне замаху
За вітрынамі правінцыяльнага горада.

Слуцкая Юлія, г. Вилейка