Затухае наша памяць, затухае…
Жыць як будзем без мінулага таго? –
Адвыкаем, паступова адвыкаем
То ад звычак, то ад нечага свайго.
Без мінулага чамусьці думак меней
І падзеі немагчыма параўнаць,
Не пачуем покліч старшых пакаленняў,
Хоць мінулае змаглі мы абагнаць.
Сёння кожны стаў мінулага палонным,
Нават разам са сваёй усёй сям’ёй.
Ды па-свойму кожны думае няўтомна,
Не ўступаючы пазіцыі сваёй.
Усе гатовы і спрачацца, і змагацца
За канцэпцыі, за погляды свае.
На мінулае не трэба абурацца –
Бо яно серп для сучаснасці куе.

Карпуць Яўген, г. Стоўбцы