Вось дыхаеш ім –
і раптам дыханне перахоплівае:
яно спыняецца,
перарываецца,
знішчаецца адсутнасцю паветра...

Вось пішацца ім –
а на паперы не застаецца радкоў:
толькі зламаны аловак,
ссохлае чарніла,
расшчэпленае пяро са слядамі крыві...

Вось зжываешся з ім –
але потым разумееш, што ў гэтым іронія:
пазбаўленая паветра
і магчымасці пісаць,
ты сама зжыла сябе са свету...

Дык у чым тады сэнс?
У (к)ім?

Мацюк Бажэна (г. Вілейка)