Я пісаць табе, мой свет, не хачу, не буду –
Ты жорстка-шэры, як дзіркі пустых вачніц.
Хай трапляць у прорву прасцей, чым трапляць на вуду,
Ды яшчэ не ўмею з усмешкаю падаць ніц:
Справядлівасць вынайсці б – бо знайсці не зможам,
Каханнем збыцца б – нянавісць пакінуць тут…
Ты здаешся правільным, нібы па законе Божым,
Але па праўдзе – душою даўно банкрут.
Ты яшчэ ашчэрышся, мой свет, на людзей за гэта
Святло надзеі, што мы да вяршынь ідзём.
Толькі я на беразе стаю – і гайдае Лета
Твой чорны човен. Чакай. У цябе прыём.

Мацюк (Ганушкіна) Бажэна, г. Вілейка