Ісці наперад – а трапляць назад…
Усё цыклічна і ўтварае кола.
Змяніў кастрычнік мокры лістапад:
Вакол ні фарбы – безнадзейна-гола,
Замоўклі гукі – спее цішыня,
А развітанні сталі добрай звычкай –
Калі не змог тугу сваю прыняць,
Табе яе даставяць электрычкай.
Зімовы подых зноў прыснежыць скронь,
Завеяй першай выстудзіць дарэшты –
І скамянее белая далонь,
Не адгукнецца на чужое «Дзе ж ты?»
Святло – не з лямпаў, шчырасць – не з прысяг,
І адзінота – не з пустэчы ночы…
Усе пачаткі маюць свой працяг,
Таму і мы назад наперад крочым.

Мацюк (Ганушкіна) Бажэна, г. Вілейка