Гляджу цяпер не сэрцам, а вачыма.
У студзені яшчэ яно астыла.
Сівая ў коўдры балерына –
На мокрую падлогу,
Нагам так жудасна было і сыра,
Там сэрца менавіта і астыла,
Не дзеля жарту запрасіла танцаваць.
Ёй аддала ўсю душу,
Дзеля яе, а не з любові да балету
Сама сабе ў пуанты падкладала шкло.
Затужаны да душ карсеты.
Сівая – ты легенда для балету.
Своечасова зразумела я падлогі мокрай мэту.
Пад коўдрай Андэон апошні буду вырабляць.

Слуцкая Юлія, г. Вилейка