На голым дрэве яблыкі вісяць,
Зялёныя, магчыма, з восем.
У іх сіла моцная, відаць,
Калі не ўпалі ўвосень.
Сама дык яблынька счарнела,
Пад ветрам гнецца і скрыпіць,
А вось плады свае паспела
Ад сцюжы снежаньскай закрыць.
…Так чалавек, калі яму нялёгка,
Стараецца не ўпасці, а стаяць.
Ад сілы будзе і палёгка,
І здольнасць жыць, любіць, ствараць.

Хвір Раіса, г. Нясвіж