Дрэвы галінамі рук
Неба трымаюць за плечы.
Сонца іскрыстага круг
Ззяе ў нябеснай сінечы.

Пер’істых воблакаў бель
Высі заслала шматкамі,
Нібы плыве карабель –
Ветразь надзьмуты вятрамі.

Там, у бязданні нябёс,
Высях бяскрайніх, далёкіх,
Кожнаму вызначан лёс –
Шлях па зямлі да аблокаў.

Кожны плыве па жыцці
На караблі ці ў пірозе.
Кожнаму трэба прайсці
Шлях па жыццёвай дарозе.

Бярэзіна Тамара, г.Маладзечна