Прыніжаным не бойся быць,
Прыземленасці не цурайся
І ад жыцця не адракайся,
Калі душа наўзрыд баліць.
Пчала над кветкаю гудзе,
Камар – над сажалкі люстэркам.
Якім не быў бы айсберг зверху,
Сем восьмых айсберга – ў вадзе.
Аснова – корань у раллі,
Якім ні быў бы колас стромкім,
Якім не быў бы дом высокім,
Яго фундамент у зямлі.
Не мае знаць, чыя віна,
Не скардзіцца на злую долю
Вярба згінаецца да долу,
Таму й не ломіцца яна…
Закручвае спіралі крот,
Выкручвае снігір па снезе,
Глыбока ў глебу зерне лезе,
Каб даць расток і цвет, і плод.
Ўсіх да сябе зямля заве:
Матыль зімуе ў цёплай глебе,
Пяе жаўрук высока ў небе,
Гняздо ж будуе – у траве.
Як шчасце на зямлі займець?
Ці толькі на вяршынях радасць?
Бо зверху можна толькі падаць,
А знізу можна і ўзляцець.
Бясспрэчна, вышыня натхняе…
Ды ўсё ж зямля дае штуршок.
І – сцеражэ твой першы крок,
І – у сябе цябе прымае.

Лілія Мялешка (г. Клецк)