Станок няхітры сярод хаты.
Святло лучыны дымна-цмянай.
Разак у пальцах вузлаватых
З шурпатай ручкаю смалянай.

Бліскучай залацістай стужкай
Заблытаныя ногі ў лапцях.
І пахнуць ліпаваю стружкай
Закураныя сцены ў хаце.

А з-пад разца на свет убогі,
На майстра згорбленыя плечы
Глядзяць жывыя вочы Бога
Суровым позіркам у вечнасць.

Глядзяць туды, дзе з цягам часу
Царкоўны прыцемак вясковы
Засвеціцца іканастасам
Пад пазалотаю васковай.

А ён, знясілены ад стомы,
Задрэмле на палацях чорных
І застанецца невядомы
Ў сваім майстэрстве непаўторным.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)