Мне бывае на досвітку сніцца
Крыж за вёскай ад часу сівы,
На высокім пагорку званіца
І разбураны купал царквы.

Там я босы ў далёкім маленстве
Бегаў з гэтых пагоркаў крутых
І шукаў у царкве падабенства
Дзеда з фрэскамі лікаў святых.

А бабуля за гэта мне потым
Па азадку пякла крапівой.
І хрысціла спалдохана ўпотай,
І хістала сівой галавой.

Век дваццаты! Мы ў ім вырасталі.
І за намі наглядваў з кута
Папяровы з часопіса Сталін
Замест ліку Святога Хрыста.

Мне бывае на досвітку сніцца,
Што лячу я на крылах туды,
Дзе з дзяцінства Святая крыніца
Дасць мне кроплю гаючай вады.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)