Ад кожнай хваробы замова свая.
Адзінаму Богу малілася я.

А шэрая раніца ў вакны глядзіць
І бачыць, як боль мой замолены спіць.

Мне сніцца сцяжынка на родны парог,
Сустрэча з матуляй, Вялікдзень і Бог.

Матуля закляцце замовай зняла,
Як быццам я з ёй у раі пабыла.

Сапраўднае шчасце так блізка было...
Мяне агарнулі спакой і цяпло.

Я спала. Матуля так ціха пайшла,
Як быццам ніколі са мной не была.


Альдонія Наўчанкова
(г. Клецк)