Над Прыпяццю шырокай і глыбокай
Стаяць даўно пакінутыя хаты.
Ніколі больш не будзе з гэтых вокнаў
Гучаць над рэчкай голас немаўлятаў.

Сюды прыйшоў з вятрамі напрадвесні
Нуклідаў невядомых цэлы статак.
І ў свет чужы ў аўтобусах павезлі
З матулямі маленькіх немаўлятак.

Папраўдзе нават свет не ведаў цэлы,
Што гэты таямнічы мірны атам
Рубцамі папсуе не толькі целы,
Але і душы гэтым немаўлятам.

І застанецца сотні год, няйначай,
У памяці Чарнобыль той пракляты.
Каторы год у Бараўлянах плачуць
З матулямі ў палатах немаўляты.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)