Гады счарнілі за дваром бярозу.
Паркан гнілы асунуўся ў мурог
На кола паламанае ад воза,
Якое шмат пабачыла дарог.

За полем — лес, дзе бралі сыраежкі.
Старая за гародамі вярба.
Знаёмая да болю ў сэрцы сцежка,
А ў скроні метраномам б’е журба.

Лёс абагнаў гады і зблытаў планы,
Занёс у свет няведама куды.
Свой дом бацькоўскі — кут абетаваны
Пакікуў я даўно ўжо назаўжды.

Ад хаты засталася жменя прыску.
Зарос травой зялёнай бацькаў след.
Няма кутка, дзе з дзедаўскай калыскі
Я ўпершыню зірнуў на гэты свет.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)