Мне грукнула Неба ў дзверы:
“Павер!” Адказала: “Веру!”
Яно надало мне сілы
І я адрасціла крылы.
Мне Неба сказала Слова –
Я ў рукі ўзяла аловак.
“Пішы, – загадала, – вершы!”
І я напісала першы –
Пра восень жыцця, пра пожню…
Быў першы, будзе апошні.
А можа, яго не будзе...
Няхай мне даруюць людзі
За ўпартасць маю, за веру,
За спісаную паперу.
За тую скарынку хлеба,
Што ў рукі дало мне Неба…

Святлана Быкава, г.Заслаўе