Хоць грэшнае цела
ратунку не мела.
Душа ратавала яго
як магла.
А цела хварэла
і болем балела,
Душа засталася такой,
як была:
Далёка, далёка, за белыя
хмаркі,
За Лету-раку
над зямлёй узляціць,
Туды, дзе не будзе
няпраўды і сваркі,
Дзе музыка Штрауса
вечна гучыць.
Там кружацца ў вальсе
шчаслівыя душы,
Лунаюць даўно
разгаданыя сны.
Іх вечнае шчасце
ніхто не парушыць –
Часцінкаю космасу
сталі яны.

Наўчанкова Альдонія
(г. Клецк)