Калі трывожны вечар настае,
І ні на крок бяда не адступае,
О, як цябе мне, мама, не стае,
О, як цябе мне, мама, не хапае!

Я зразумела толькі праз гады,
Тады, калі цябе са мной не стала,
Я зразумела ўсё толькі тады,
Як сэрца твае біцца перастала.

Не далюбіла я цябе, а ты…
Ты спадзявалася і ўсё чакала.
Ляцелі ў вырай птушкамі гады,
А на цябе ўсё часу не хапала.

Даруй мне ўсе слязіначкі твае –
Мне іх ніколі з памяці не сцерці.
Я ведаю: тады не за сябе,
А за мяне тваё балела сэрца.

А мне заўсёды мроіцца адно:
Што на знаёмай я стаю дарозе
І зараз, як і некалі даўно,
Мяне сустрэне мама на парозе.

Чакаюць мамы нас, а час бяжыць.
Ці мы такія, ці закон прыроды?
Мы пачынаем імі даражыць,
Як нас яны пакінуць назаўседы.

Шмат зім і вёснаў з той пары прайшло,
Ды сняцца мне майго дзяцінства сцежкі.
Вачэй святло, пяшчотных рук цяпло
І сонечная маміна усмешка.

Бокша Людміла (г. Вілейка)