Мне грымнула Неба ў дзверы:
«Павер!» Адказала: «Веру!»
Яно надало мне сілы,
І я адрасціла крылы.
Мне Неба сказала Слова –
Я ў рукі ўзяла аловак.
«Пішы, – загадала, – вершы!»
І я напісала першы –
Пра восень жыцця, пра пожню…
Быў першы, будзе апошні.
А можа, яго не будзе…
Няхай мне даруюць людзі
За ўпартасць маю, за веру,
За спі?саную паперу.
За тую скарынку хлеба,
Што ў рукі дало мне Неба…

Быкава Святлана (г. Заслаўе)