Невясёлыя куплеты
Так i просяцца ў радкi.
Нешта робiцца са светам
Недарэчнае, браткi!
Экалогiю бяздумна
Згвалтавалi як маглi.
I цяпер глядзець нам сумна
На лясы i на палi.
Самалёт расправiў крылы
Над палеткам ля ляска.
Труцiць пылам з небасхiлу
Каларадскага жука.
За адно ён труцiць рэчку,
Лес, i поле, i сяло,
Каб нi пчолкi, нi авечкi
У наваколлi не было.
Ад нiтратаў тут з ахвотай
Прэ бульбоўнiк, як сцяна.
Толькi бульбу гэту потым
Есцi нельга будзе нам.
Вецер з поўдня выгнаў хмару
I аддзячыў нас бядой.
Выпаў стронцый на абшары
3 навальнiчнаю вадой.
Грады поўныя нуклiдаў…
Iх абходзiць нават крот,
Бо зрабiўся iнвалiдам
I не лезе ў агарод.
Дзе падзеўся звер i рыба?
Дзяцел змоўк i не дзяўбе.
Цi разумныя мы хiба,
Што паводзiм так сябе?
Трэба не махаць рукамi,
А задумацца, браткi,
Бо свой край мы знiшчым самi –
Непрыкметна – на вякi.


Уладзімір Цанунін
(Вілейскі р-н)