|
СУМНЫ ТОСТ
Сустрэнемся, дружа, і келіх паднімем За ўсё, чаму век не бываць: За шэпты лясныя, за зоркі начныя – За тыя, якім не заззяць, За страчаны водар няўручанай ружы, За словы, якіх не сказаць, За цуда-краіны, дзе плошчы, як мроі, Краіны, дзе нам не бываць. Хай плавіцца свет за настыласцю шкла – Мо, сум і адступіць паволі, Бо ёсць усё ж нешта, чаго не зламаць Ніякімі ўціскамі долі. Яно існуе і жыве, быццам сон, На самай мяжы зіхацення, Што ахінае нябёсы і дол У хуткай хвіліне натхнення. І там, у сапраўднасці дзіўнага сну, Пяе, як анёл, салавей, Пра тую адзіную ў свеце, адну – Пра ружу, што вечна цвіце. Любанец Соф’я (г. Нясвіж)
автор - karirina.3 :: просмотров - :: комметариев - 0
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.
|
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|