Чалавек прачынаўся раніцай,
Чалавек спавядаўся Богу,
Ва ўчарайшых грахах каяўся
І потым збіраўся ў дарогу.
Шлях чалавека быў недалёкім,
Быў шлях чалавека няблізкім,
З людзьмі ляжала зямля навокал,
З людзьмі халоднымі, бы абяліскі.
І кожнага трэба сагрэць словам,
І справай дапамагчы трэба,
Падысці з вераю і любоўю,
Бы с келіхам падысці і хлебам.
Прыняць да сэрца людскія болі
І несці іх аж да скону веку.
Што святое было ў чалавеку? –
Чалавек проста быў чалавекам.

Ўладзімір Рунцэвіч (г. Мар’іна Горка)