Намалюю сабе Анёлка –
Невялічкага, з белымі крыламі.
І калі ў душы будзе колка –
Пагляджу я на сябра маўклівага…

І ў душы маёй стане так лёгка
Ад таго, што ёсць разам са мной
Той, хто бачыць усе мае крокі,
Адчувае мою горыч, мой боль…

Добра ведае: хто я і дзе я,
І што ў сэрцы трапеча маім…
Ён – заступнік, апора, надзея,
І, як я, Ён у свеце адзін…

Але Ён – не проста Анёлак,
Ён спасланы мне ад бацькоў,
Ён – святло маіх родных зорак,
Ён – дыханне нябёсаў маё!

І калі ў душы штосьці рвецца,
Нібы скоўвае смутак і боль,
Я пачую ад добрага сэрца:
«Не хвалюйся. Я побач – з табой».

Намалюю Табе Анёлка –
Невялічкага, з белымі крыламі…
І калі, можа, стану зоркай,
Размаўляй з ім, каханы, мілы мой…

Луня (Айралава) Вераніка (г.п. Сноў, Нясвіжскі раён)