Тут калісьці стаяла царква,
Месца было святое.
Свіран “мудрая галава”
Бачыла ў божай будове.
Бурылі алтар – засек
Замест яго будавалі.
І такі ўчыняўся здек,
Наваколле стагнала.
Адступіўся ад краю Бог
За парушаную святыню:
Здзекваўся, хто толькі змог
З беларусаў на Салаўках
І ў “Хатынях”…
Колькі потым ілжывых бажкоў
Спустошвалі людзям душы,
Каб з маленства быў кожны гатоў
Не будаваўшы рушыць.

Уладзімір Рунцэвіч (г. Мар’іна Горка)