Гасподзь даруе кожнаму жыццё,
Каб мераць сцежкі ціхаю хадою.
І жыта ў полі засяваць сваё,
І цешыцца шчасліва збажыною.

А хтосьці вышывае ручнікі
Ды на канве – радзімыя прасторы.
І не з замежжа колеры прыйшлі,
Бо бліжай – беларускія ўзоры.

Усё, што створана народам за вякі,
Спачатку нараджаецца ў сэрцы.
Плывуць па сіняй рэчцы ручнікі,
Каб Беларусі жыць, каб не памерці.

Шчарбакова Валянціна, г. Нясвіж