Як сімвал той віны,
Што ўчынена да нас,
Касцёльныя званы
Трывожаць дум запас.

Нагадваюць яны
Пра кожнага свой грэх.
Касцёльныя званы
Той памятаюць смех,

Што з пысы сатаны
Гучаў тут у мурах.
Касцёльныя званы
Бязвер’я зналі жах.

Дзясяткі год маны
Не заглушылі звон.
Касцёльныя званы
Глядзяць у твар ікон.

Касцёльныя званы
Гучаць, нібы набат,
Што не прыйшоў з вайны
Да родных ніў салдат;

Што болей сівізны
З’яўляецца штогод.
Касцёльныя званы
Завуць сюды народ.

У час вясны-красны,
Сярод халодных зім,
Касцёльныя званы –
Жыцця і веры гімн.

Сабалеўскі Віктар, г. Узда