Халодны дождж і ветру свіст,
Ды лужы ля дарогі…
Сарваны з дрэва, жоўты ліст
Кладзецца мне пад ногі.

Дамоў вяртаюся здаля…
Навандраваўся – баста!
Мне – гэта – родная зямля,
Што снілася так часта.

У краях далёкіх, дзе цяпло,
Дзе горы аж да зорак,
Я сніў бацькоўскае жытло
І родны свой падворак.

Прайду да хаты па траве,
Хоць вецер вые злосны…
Ніхто даўно тут не жыве,
Ніхто не ставіць кросны.

А хата ветліва мяне
Сустрэне, як жывая.
Рукой пагладжу па сцяне –
Душа адпачывае.

Тут продкаў дух яшчэ не знік,
Як рэха слоў з вакзала…
Нашчадкаў памяць, як цягнік,
У часе ўсіх звязала.

Краскоўскі Дзмітрый, п. Івянец, Валожынскі раён