Я помню словы бацькі:
– Не крадзі!
Дачка, ніколі не бяры чужога
І па жыцці ўпэўнена ідзі
З малітвай да Ўсявышняга – да Бога.

Хай кажуць, што ты збілася з пуці,
Што на людзей глядзіш халаднавата,
А ты не слухай і ўпэўнена ідзі,
Як ведаеш, што ты не вінавата.

Ніколі свайго сябра не кідай,
Калі вы з ім – дзве склееныя карты.
Слабога ты ніколі не мінай,
Бо ён у Бога за цябе больш варты.

Ідзі наперад.
Так я і раблю,
Глытаючы падчас ад крыўды слёзы.
Дарую, спадзяюся і люблю…
…Вясной так пахнуць бацькавы бярозы!

Гасціловіч Зінаіда, в. Подберазь, Валожынскі раён