Сегодня третье воскресенье...
Мы эту дату чтим всегда:
День встреч, открытий, вдохновенья,
В «Живице» многие года!

Іду…
Насустрач зіме, праз туманную восень,
Праз стомлены вечар, а лісцем заносіць
Сляды, што шматкроп’ем жыццё рассыпае...

Адна адгарыць хутчэй,
Другая гучыць у вяках.
Гармонія музыкі, слоў,
Сатканых з вясёлкавых рос,
Бярэ ў палон слухачоў...

Мова Ясеніна, Пушкіна мова –
З дзяцінства знаёмае кніжнае слова.
Яна мне бальзамам на сэрца лажыцца,
Дык як ёй, чужой, з маёй роднай не ўжыцца?
Кожнай той мове хачу пакланіцца...

Песня моя неспетая,
Память моя забытая.
Где же ты, детство, где ты?

Поле тропинкой выстелешь.
Стёжкой пойду остывшею...

В одном лице судьёй и адвокатом
Я был тебе. И, силясь оправдать,
Хотел быть сам во всем я виноватым
И в руки палача себя отдать.
И я был сам готов себе поверить...

Еще не дышится стихами…
Еще не в срок расправить перья,
Чернил в чернильницу наплакать...

Канец свету ва ўсім Божым свеце.
Гром рыкае – нібы леў у саванне.
І маланка ва ўсе вокны свеціць –
Схову ад яе нідзе няма мне.

Неба аж на дахі апусцілася,
Барабаніць глуха дождж па ганку.
Навальніца раптам навалілася...

Халодны дождж і ветру свіст,
Ды лужы ля дарогі…
Сарваны з дрэва, жоўты ліст
Кладзецца мне пад ногі.

Дамоў вяртаюся здаля…
Навандраваўся – баста!
Мне – гэта – родная зямля...

Танны строй дзеяслоўнае рыфмы,
Лета, поўдзень, са смагі настой,
Кветкі жоўтыя вялае піжмы
Мне не створаць добры настрой.

Трэба лёгкія крылы анёла...