Якое прыгожае неба:
Палётаць ў ім птушкаю мне бы!
Я там – на вышыні аблокаў –
Прасторы б радзімы аблётаў.
Глубіны агледзеў бы, высі...

Она всё ж выплыла. Хоть камень был тяжёл,
Тянул ко дну, ошейник разрывая…
Звенели льдинки. Пар из пасти шёл,
Когда ползла она, пасть кверху поднимая.

Как страшно и пустынно… Как темно!
И некому помочь ей сбросить камень –
Он грузом неподвижным лёг на дно…

Прысвячаецца Станіславе Вятр-Партыка,
ганароваму грамадзянину г. Нясвіжа

Веяў лёс завеямі,
Душу рваў на часткі.
З сумнымі падзеямі
Растаўляў ён пасткі.

Толькі Бог ўзрадаваў,
Асвяціў шлях сонцам,
Дзень сягоння радасны ...

трыялет

Памяцi Таццяны Зiненка

Ляжыць паэтка ў труне,
Крумкач на дрэве ўсё гаргоча.
Нiкога шлях той не мiне:
Ляжыць паэтка ў труне,
Пакуль зямля не праглыне...

Крывёю маёй
І маёваю песняй
Над стрэхамі хат
На крылах душы
Ты – моцная, грубая,
Душная, цесная...

Время, проведённое с детьми, –
Яркий лучик солнечного света,
Посреди зимы кусочек лета –
И мгновенья лучшие, и дни.

Шаловливый, лучезарный взгляд
И улыбка сладкая такая –
Разве не об этом мы мечтаем...

Любовь – одно крыло,
Другое – смерть.
На них приходим с неба в этот свет...

Проворное детство –
Наивности мостик, –
Став юности шлейфом...

Я цябе люблю не за цвiкi,
Што забiты разам на падворку.
З-за цябе вось пiшуцца «сцiшкi» –
Беларускаю звiняць гаворкай.
Лёгка вочы жмурацца да смеху...

Дзеля каго жыве паэт,
На суд выносіць людзям
Рандэлі, хоку ці санэт?
Каб упрыгожыць будзень!

Ісці ў людзі, несці свет...