Человеческий сын, в рваном рубище, скорбный и нищий.
Он ступает босыми ногами в золу пепелища,
Поминает молитвой лежащих в земле на погосте,
И роняет слезу за всех тех, кто в неё ляжет после.

Запекается кровь на разбитых ногах,
Он беседует с ветром о старых богах,
Он идёт по росе, закрывает глаза,
И предчувствует, как ляжет на образа.

Неприветливы лица за окнами сонных селений,
Он выходит на площади с верой в своё вознесенье.
Он глядит в небеса и не слышит ни криков, ни смеха
И кровавую жертву приносит богам на потеху.

Он шагает вперёд, он ступает, как тень,
Избегая смотреть на несчастных людей.
Будет завтрашний день, и воздастся стократ,
В сотнях храмах он будет стократно распят.

Снова люди смеются и ждут тёплой жертвенной крови.
Получая прощенье, уносят её на ладонях,
А под вечер, спокойно вернутся к своим очагам,
И возносят хвалу милосердным и щедрым богам.

Человеческий сын, так за что их любить?
Каждый третий тебя завтра может убить.
Сотни лет ты идёшь от зари на закат,
Сотни лет ты за всех без вины виноват...

Максим Жаровин (Солигорск)

МУЗЕЙ ВАЛУНОЎ (1)

МІКРАПАЭМА
з вынесенымі знакамі прыпынку

Лавай бурліла зямное нутро,
Вулканамі пыхкала топка –
Касмічны пыл спрасаваўся ў ядро.
Коска-працяжнік-кропка

Да “Чарапахі (2)” ад трох “Кітоў (3)”
Секлі маланкі порстка…
Гулка ўздымаліся грэбні хрыбтоў,
Двукоссі-шматкроп’е-коска

З трэскам паднебны масіў астываў –
Скалы ўзрывалі кроплі!
Эра-эпоха-час-інтэрвал…
Працяжнік-клічнік-шматкроп’е...

Буйнымі кроплямі –
Слёзы па твары:
Подых Чарнобыля,
Чорнай пачвары.

Тыдні пярэсцяцца
Марнаю спробай.
Свеціцца, свеціцца
Чорны Чарнобыль.

Прыкрасці повен,
Пошасці, злосці,
Ціснецца ў кроў ён,
Мосціцца ў косці.

Божанька ў небе
Ой, невясёлы:
Свецімся, свецімся,
Быццам анёлы.

Духам паніклі
Прад непазбежным,
Целам прывыклі
Да сноў бязгрэшных.

Перад Вялікаднем
Посцімся, свенцімся,
Целамі, лікамі
Свецімся, свецімся…

Лілія Мялешка (г. Клецк)

Мне бывае на досвітку сніцца
Крыж за вёскай ад часу сівы,
На высокім пагорку званіца
І разбураны купал царквы.

Там я босы ў далёкім маленстве
Бегаў з гэтых пагоркаў крутых
І шукаў у царкве падабенства
Дзеда з фрэскамі лікаў святых.

А бабуля за гэта мне потым
Па азадку пякла крапівой.
І хрысціла спалдохана ўпотай,
І хістала сівой галавой.

Век дваццаты! Мы ў ім вырасталі.
І за намі наглядваў з кута
Папяровы з часопіса Сталін
Замест ліку Святога Хрыста.

Мне бывае на досвітку сніцца,
Што лячу я на крылах туды,
Дзе з дзяцінства Святая крыніца
Дасць мне кроплю гаючай вады.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)

Станок няхітры сярод хаты.
Святло лучыны дымна-цмянай.
Разак у пальцах вузлаватых
З шурпатай ручкаю смалянай.

Бліскучай залацістай стужкай
Заблытаныя ногі ў лапцях.
І пахнуць ліпаваю стружкай
Закураныя сцены ў хаце.

А з-пад разца на свет убогі,
На майстра згорбленыя плечы
Глядзяць жывыя вочы Бога
Суровым позіркам у вечнасць.

Глядзяць туды, дзе з цягам часу
Царкоўны прыцемак вясковы
Засвеціцца іканастасам
Пад пазалотаю васковай.

А ён, знясілены ад стомы,
Задрэмле на палацях чорных
І застанецца невядомы
Ў сваім майстэрстве непаўторным.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)

Жалеете вы обездоленных
Детишек лишённых детства.
Бледность их щёк обескровленных,
Как признак дурного наследства.
Жалость, ничтожная малость,
Пусть даже исходит от сердца.
Им бы поесть досталось.
Пустил бы кто в дом, согреться.
От вашего:
—Ой, несчастный!
Не холодно им и не жарко.
Голодный мальчишка глазастый
Не ждёт от судьбы подарков.
А ждёт он тёплого лета,
Чтоб позабыть про холод.
Снится ему котлета,
Мучает страшный голод…
В глазах вековая усталость,
Но он не болеет, сплюньте!
А жалость для вас осталась…
В бюстгалтер её засуньте!

Дмитрий Булычёв (Пуховичский р-н, г.п.Руденск)

Не жалея груди, бьют в неё кулаком,
Надрывая лужёную глотку.
Гоношатся с грехом, осеняясь крестом,
Вытирая слюну с подбородка…
Указали грехи? Индульгенцию дать?
Оплатите душою!.. Вначале
Надо снова распять — и опять не узнать
Лик Отца… Чтобы снова продали.
Слёзы ангелов капают кровью с небес.
Люди бьют молотками скрижали…
Наблюдая с вершин, ухмыляется бес:
Он слова в «Отче Наш» переставил…
Я стоял и смотрел, растворяясь в толпе.
Рядом чинно шагали химеры…
Рай не купишь себе подаяньем в руке.
Сад Эдемский откроется Верой!

Дмитрий Булычёв (Пуховичский р-н, г.п.Руденск)

Чаго хачу? Куды імкнуся?
Дзеля чаго ўсё вакол?
Навошта ў віры кручуся?
У сэрцы зноў нямы ўкол…
Вось як цікава ўсё выходзіць:
Я тут стаю, душа ляціць.
І зноў спакою не знаходзіць –
Далей як можна ў цемры жыць?
Як перастаць хлуснёю цешыць
Сябе шматлікія гады,
Што нам прырода ўся належыць,
Лясы, палі і моц вады.
Асвабадзі сваю істоту!
Хай нарката пакіне мір!
А алкаголь, тытунь, брыдоту
Усё прагані! Ты сам – кумір.
І колькі не прайшоў ты векам,
Свой Эверест, Манблан вазьмі!
І толькі стаўшы Ча-ла-ве-кам,
Ты годнасць пакажы Зямлі!

Анатоль Дзянскевіч (Чэрвеньскі р-н)

Хай пройдзе міма дзень далёкі,
Калі хістаўся на краі.
І не вярнуцца ў думках крокі
Мінулых страт і мітусні.

Хай нашы думкі, як асілкі,
Мацнеюць, шчырацца, растуць,
А мроі нашы і учынкі
Любві, дабра вянок плятуць.

Каб аб’ядналіся імкненні
Людзей да шчасця на Зямлі.
З яскравых нітачак-імгненняў
Шчаслівы лёс саткаць змаглі.

Анатоль Дзянскевіч (Чэрвеньскі р-н)

Ад кожнай хваробы замова свая.
Адзінаму Богу малілася я.

А шэрая раніца ў вокны глядзіць
І бачыць, як боль мой замолены спіць.

Мне сніцца сцяжынка на родны парог,
Сустрэча з матуляй, Вялікдзень і Бог.

Матуля закляцце замовай зняла,
Як быццам я з ёй у раі пабыла.

Сапраўднае шчасце так блізка было...
Мяне агарнулі спакой і цяпло.

Я спала. Матуля так ціха пайшла,
Як быццам ніколі са мной не была.

Альдонія Наўчанкова (Клецкі раён)