У пушчы над свяшчэннаю крыніцай
Абпалены маланкай навальніцы,
Парэпаны, нібы ласёвы рог,
Счарнелы і даўно забыты ўсімі
Тарчыць на выспе, нібы цыцка з вымя,
Абражаны, здзічэлы чарнабог.

Пад жалудамі вугалёвы спод
У дубняку. Пад выспай сотні год
Яму дзікі адвешваюць паклоны.
Даўно народ баяцца перастаў
І памяняў яго на крыж Хрыста,
І да царквы пайшоў за абаронай.

Што мог зрабіць бязрукі гэты бог,
Урослы напалову ў чорны мох?
Каму дапамагчы на гэтым свеце?
Забыты лёсам пасярод балот
Сярод карэнняў і гнілых калод,
Без промняў сонца пад дубовым веццем.

І ўсё ж, як чорны палец з падзямелля,
Нам наракае горкае пахмелле,
І быццам папярэджвае заўжды:
Калі ізноў народ забудзе Бога,
То рушыць да яго за дапамогай,
Бо больш ісці не будзе ўжо куды.

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)

Даруй нас, Божа, акаянных,
Сляпых, бязмозглых і глухіх,
Нямых, абкураных і п’яных,
Даруй за ўсё! Даруй усіх!

Даруй за страх і за маўчанне,
За думкі, часта без страхі,
І адпусці без пакаяння
Народу ўсе яго грахі!

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)

Невясёлыя куплеты
Так i просяцца ў радкi.
Нешта робiцца са светам
Недарэчнае, браткi!
Экалогiю бяздумна
Згвалтавалi як маглi.
I цяпер глядзець нам сумна
На лясы i на палi.
Самалёт расправiў крылы
Над палеткам ля ляска.
Труцiць пылам з небасхiлу
Каларадскага жука.
За адно ён труцiць рэчку,
Лес, i поле, i сяло,
Каб нi пчолкi, нi авечкi
У наваколлi не было.
Ад нiтратаў тут з ахвотай
Прэ бульбоўнiк, як сцяна.
Толькi бульбу гэту потым
Есцi нельга будзе нам.
Вецер з поўдня выгнаў хмару
I аддзячыў нас бядой.
Выпаў стронцый на абшары
3 навальнiчнаю вадой.
Грады поўныя нуклiдаў…
Iх абходзiць нават крот,
Бо зрабiўся iнвалiдам
I не лезе ў агарод.
Дзе падзеўся звер i рыба?
Дзяцел змоўк i не дзяўбе.
Цi разумныя мы хiба,
Што паводзiм так сябе?
Трэба не махаць рукамi,
А задумацца, браткi,
Бо свой край мы знiшчым самi –
Непрыкметна – на вякi.

Уладзімір Цанунін
(Вілейскі р-н)

Ночь простилась с этим миром…
В небе звёзды все погасли.
Сонный месяц жёлтым сыром
Укатился в свои ясли…
Горизонт зацвёл с востока!
Краски яркие зажёг.
И не нужно здесь пророка –
Нам рассвет подарит Бог!

Анна Елецкова(Минский район)

О небеса! Миг на часах остановился,
И мир, что был так много лет, вдруг позабылся:
Огонь и грохот, взрыв и дым – вновь поле боя…
Вернуться в прошлое, в войну – такая доля?
Безвинно пролитая кровь на гладь гранита.
Впитали стены гарь и стон. Рукой прикрыта...

Колечком на груди свернулась
Как полоз на июльском солнце,
Обида.
День и ночь тянула
Псалом свой нудный.
Словно стронций...

Мужыкi стаялi хмурыя,
У рэспіратарах усе.
Экскаватар жоўты «Мурамец»
Яму скончыў пакрысе.
Аж да лесу катлаванамi
Поле ўзрыта да пары.
I туды скiдаюць кранамi
«ЛАЗы», «МАЗы», трактары…

Ён працаваў ад ранку да цямна
Старанна, нетаропка i прыгожа.
А думка ў галаве была адна:
«Даруй жа нам усiм, Вялiкi Божа!»
Ён аднаўляў будынкi для дзяцей,
Пашкоджаных чарнобыльскаю хваляй.
3 iм працавала шмат другiх людзей,
Якiя тут калiсьцi ваявалi.
Салдатам ён фашысцкiм быў тады.
Але такой была яго краiна.
Народ нямецкi ў чорныя гады
Цяжкую памяць аб сабе пакiнуў.
Ён з гэтым болем многiя гады
Жыў i малiўся Богу на змярканнi,
Каб некалi iзноў прыйсцi сюды
Адкрыта, з чалавечым пакаяннем.
Чарнобыльская чорная вясна
Яго штурхнула ў гэта падарожжа.
Ён зараз тут працуе да цямна.
I думка ў галаве яго адна:
«Ратуй малых дзяцей, Вялiкi Божа!»

Уладзімір Цанунін (г. Вілейка)

Спешите делать всем вокруг добро!
Спешите. Чтоб не оказалось поздно.
Когда судьба, насупив брови грозно...

Сніўся Нарачы крык лебядзіны,
Крылле птахаў хавалі ільдзіны.
Страшны-страшны прысніўся сон…
Плыў над возерам ранены стогн.

Сэрца сціснула крыкам балюча:
Не даплыць ім да берага-кручы…
Дапамогі прасілі, увагі
Бездапаможныя белыя птахі.

Кволы лёд, прамерзлыя хвалі,
Закаханых за што пакаралі?

Зінаіда Гасціловіч (г. Валожын)